กฎหมายแรงงานไทย: อัตราเงินชดเชยเลิกจ้าง (Severance Pay)
การเลิกจ้าง (Dismissal) เป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากให้เกิด แต่เมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้ กฎหมายคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ของไทยได้กำหนดสิทธิประโยชน์เพื่อบรรเทาความเดือดร้อนให้แก่ลูกจ้างที่สูญเสียรายได้กะทันหัน โดยนายจ้างมีหน้าที่ต้องจ่าย เงินชดเชยเลิกจ้าง (Severance Pay) ตามอายุงาน
อัตราเงินชดเชยตามกฎหมายล่าสุด
| อายุงานของลูกจ้าง | อัตราเงินชดเชย (คิดจากค่าจ้างอัตราสุดท้าย) |
|---|---|
| ไม่ถึง 120 วัน (ทดลองงาน) | ไม่ได้เงินชดเชย |
| 120 วัน แต่ไม่ครบ 1 ปี | 30 วัน (1 เดือน) |
| 1 ปี แต่ไม่ครบ 3 ปี | 90 วัน (3 เดือน) |
| 3 ปี แต่ไม่ครบ 6 ปี | 180 วัน (6 เดือน) |
| 6 ปี แต่ไม่ครบ 10 ปี | 240 วัน (8 เดือน) |
| 10 ปี แต่ไม่ครบ 20 ปี | 300 วัน (10 เดือน) |
| 20 ปี ขึ้นไป (อัปเดต พ.ร.บ. ฉบับที่ 7 พ.ศ. 2562) | 400 วัน (ประมาณ 13.3 เดือน) |
"ค่าตกใจ" คืออะไร?
นอกเหนือจากเงินชดเชยเลิกจ้างแล้ว ตามมาตรา 17 หากนายจ้างจะเลิกจ้างลูกจ้าง จะต้องบอกกล่าวล่วงหน้าอย่างน้อย 1 งวดการจ่ายเงิน (เช่น จ่ายเงินทุกสิ้นเดือน ต้องบอกสิ้นเดือนนี้เพื่อให้มีผลสิ้นเดือนหน้า) หากนายจ้างต้องการให้ลูกจ้าง "ออกทันที" โดยไม่ได้บอกล่วงหน้า นายจ้างต้องจ่าย "เงินแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า" หรือที่เรียกกันติดปากว่า "ค่าตกใจ" เท่ากับค่าจ้าง 1 งวดนั้นด้วย
กรณีที่นายจ้าง "ไม่ต้อง" จ่ายเงินชดเชย (มาตรา 119)
ลูกจ้างจะหมดสิทธิรับเงินชดเชยทันที หากถูกเลิกจ้างด้วยสาเหตุความผิดร้ายแรงต่อไปนี้:
- ทุจริตต่อหน้าที่ หรือกระทำความผิดอาญาโดยเจตนาแก่นายจ้าง
- จงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหาย
- ประมาทเลินเล่อเป็นเหตุให้นายจ้างได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง
- ฝ่าฝืนข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานที่ชอบด้วยกฎหมายและเป็นธรรม ซึ่งนายจ้างได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว (เว้นแต่กรณีร้ายแรงไม่ต้องเตือน)
- ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลา 3 วันทำงานติดต่อกันโดยไม่มีเหตุอันสมควร
- ได้รับโทษจำคุกตามคำพิพากษาถึงที่สุดให้จำคุก
ข้อแนะนำเพิ่มเติม: หากลูกจ้างเป็นฝ่าย "ลาออกเอง" จะไม่มีสิทธิเรียกร้องเงินชดเชยเลิกจ้าง แต่ยังมีสิทธิได้รับเงินค่าจ้างจนถึงวันสุดท้ายที่ทำงาน รวมถึงเงินชดเชยวันหยุดพักผ่อนประจำปี (ลาพักร้อน) ที่ยังไม่ได้ใช้ตามสัดส่วน