รหัสมอร์สเป็นวิธีการเข้ารหัสข้อความตัวอักษรเพื่อส่งผ่านระบบโทรเลข (Telegraph) โดยใช้สัญญาณสั้น (จุด หรือ Dot) และสัญญาณยาว (ขีด หรือ Dash) ผสมผสานกัน ถูกคิดค้นขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1830-1840 โดย Samuel Morse และ Alfred Vail การสื่อสารด้วยรหัสมอร์สครั้งแรกเกิดขึ้นในปี 1844 โดยส่งข้อความว่า 'What hath God wrought?' จากกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ไปยังเมืองบัลติมอร์ รหัสมอร์สเข้ามาปฏิวัติการสื่อสารของมวลมนุษยชาติ ทำให้เราสามารถส่งข่าวสารข้ามทวีปได้ในเสี้ยววินาที แทนที่จะต้องใช้เวลานั่งเรือเป็นเดือนๆ | อ้างอิง: Library of Congress - History of the Telegraph; ITU (International Telecommunication Union).

S.O.S คือสัญญาณขอความช่วยเหลือสากลที่คุ้นเคยกันดีที่สุด ซึ่งเขียนด้วยรหัสมอร์สได้เป็น '... --- ...' (จุดสาม จุดสาม ขีดสาม) หลายคนเข้าใจผิดว่ามันย่อมาจาก 'Save Our Souls' หรือ 'Save Our Ship' แต่ความจริงแล้วตัวอักษร SOS ไม่ได้ย่อมาจากคำใดเลย มันถูกเลือกใช้เพราะเป็นรูปแบบจังหวะที่จดจำง่ายที่สุด ส่งง่ายที่สุด และตีความผิดพลาดได้ยากที่สุดในยามฉุกเฉิน สัญญาณ SOS ถูกกำหนดให้เป็นมาตรฐานสากลด้านความปลอดภัยทางทะเลในปี 1906 และถูกใช้ในการขอความช่วยเหลือจากเรือไททานิก (Titanic) ที่กำลังจมในปี 1912 ด้วย | อ้างอิง: International Maritime Organization (IMO); Maritime History Archives.

แม้เทคโนโลยีการสื่อสารด้วยเสียงและอินเทอร์เน็ตจะพัฒนาไปมาก แต่รหัสมอร์สยังคงถูกใช้อย่างแพร่หลายในวงการนักวิทยุสมัครเล่น (Amateur Radio หรือ Ham Radio) เนื่องจากเป็นสัญญาณคลื่นวิทยุรูปแบบที่เรียบง่ายที่สุด (Continuous Wave - CW) สามารถทะลุทะลวงชั้นบรรยากาศ เดินทางได้ไกลข้ามโลก และใช้พลังงานต่ำมาก แม้สัญญาณจะขาดๆ หายๆ ก็ยังสามารถจับใจความได้ดีกว่าเสียงพูด นอกจากนี้ยังถูกใช้ในวงการทหาร กองทัพเรือ สัญญาณไฟฉุกเฉินของการบิน และสัญญาณเตือนภัยในระบบนำทางวิทยุ (NDB / VOR) | อ้างอิง: ARRL (American Radio Relay League); FAA (Federal Aviation Administration) Aeronautical Information Manual.

ความแม่นยำของรหัสมอร์สขึ้นอยู่กับจังหวะเวลา (Timing) โดยมีหน่วยพื้นฐานคือ 1 จุด (Dot / Dit) กฎสากลที่ International Telecommunication Union (ITU) กำหนดไว้มีดังนี้: 1) ความยาวของ 1 ขีด (Dash / Dah) = 3 จุด 2) ช่องว่างระหว่างจุดและขีดในตัวอักษรเดียวกัน = 1 จุด 3) ช่องว่างระหว่างตัวอักษร = 3 จุด 4) ช่องว่างระหว่างคำ = 7 จุด การเว้นจังหวะที่ถูกต้องจะทำให้ผู้รับสามารถแยกแยะความหมายได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน | อ้างอิง: ITU-R M.1677-1 Standard - International Morse Code.