CEFR ย่อมาจาก Common European Framework of Reference for Languages เป็น "มาตรฐานระดับโลก" ที่ใช้ในการอธิบายระดับความเชี่ยวชาญทางภาษาของผู้เรียน (ไม่จำกัดแค่ภาษาอังกฤษ) ถูกออกแบบโดยสภายุโรป (Council of Europe) แบ่งความสามารถทางภาษาออกเป็น 6 ระดับ: - **A1 และ A2 (Basic User):** ผู้ใช้ระดับเริ่มต้น เข้าใจประโยคง่ายๆ แนะนำตัวได้ - **B1 และ B2 (Independent User):** ผู้ใช้ระดับอิสระ สื่อสารคล่องแคล่ว เอาตัวรอดในต่างประเทศได้ (ระดับ B2 เป็นเกณฑ์ขั้นต่ำที่มหาวิทยาลัยในอังกฤษและออสเตรเลียส่วนใหญ่ต้องการ) - **C1 และ C2 (Proficient User):** ผู้ใช้ระดับเชี่ยวชาญเทียบเท่าเจ้าของภาษา เข้าใจวรรณกรรมและภาษาเชิงวิชาการที่ซับซ้อน (ระดับที่มหาวิทยาลัย Top 10 ของโลกต้องการ) มหาวิทยาลัยและบริษัทข้ามชาติใช้ CEFR เป็น "แกนกลาง" ในการเทียบผลสอบ เพราะปัจจุบันมีข้อสอบหลายตัวมาก (IELTS, TOEFL, PTE, TOEIC) การบอกว่าได้ระดับ B2 จึงเป็นภาษาสากลที่เข้าใจตรงกันทั่วโลกมากกว่าการบอกคะแนนดิบครับ

แม้ทั้งคู่จะเป็นข้อสอบวัดระดับภาษาอังกฤษเพื่อการศึกษา (Academic) เหมือนกัน แต่มีรูปแบบและการยอมรับที่ต่างกัน: **IELTS (International English Language Testing System):** - **สำเนียงและคำศัพท์:** เป็นแบบ British English (อังกฤษแท้) - **รูปแบบการสอบ:** สามารถเลือกสอบแบบเขียนลงกระดาษ (Paper-based) ได้ และพาร์ท Speaking จะเป็นการเข้าไปนั่งคุยกับ "มนุษย์ (Examiner)" แบบตัวต่อตัว 15 นาที - **เหมาะกับใคร?** คนที่อยากไปเรียนต่อในสหราชอาณาจักร (UK), ออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์ หรือคนที่ไม่ถนัดพูดใส่ไมโครโฟนคอมพิวเตอร์และชอบการคุยโต้ตอบกับคนจริงๆ มากกว่า **TOEFL iBT (Test of English as a Foreign Language - Internet-based Test):** - **สำเนียงและคำศัพท์:** เป็นแบบ American English - **รูปแบบการสอบ:** ทำในคอมพิวเตอร์ 100% พาร์ท Speaking จะเป็นการ "พูดใส่ไมโครโฟน" แล้วอัดเสียงส่งไปให้กรรมการตรวจ (ไม่มีคนมานั่งฟังต่อหน้า) - **เหมาะกับใคร?** คนที่อยากไปเรียนต่อในสหรัฐอเมริกา และคนที่ขี้อายหรือประหม่าเวลาต้องพูดภาษาอังกฤษต่อหน้าคนต่างชาติ การพูดใส่คอมพิวเตอร์จะช่วยลดความกดดันได้ดีกว่า