การประเมินราคาด้วยวิธีคิดจากต้นทุน (Cost Approach) คือ วิธีการหาค่าอสังหาริมทรัพย์โดยประเมินแยกชิ้นส่วนกันระหว่าง มูลค่าของที่ดินเปล่า กับมูลค่าสิ่งปลูกสร้าง แล้วนำมารวมกัน โดยหลักการสำคัญมีอยู่ว่า 'ผู้ซื้อที่รอบคอบจะไม่ยอมจ่ายเงินเพื่อซื้ออสังหาริมทรัพย์นั้นในราคาที่สูงกว่าราคาซื้อที่ดินเปล่าและก่อสร้างอาคารที่มีลักษณะเดียวกันขึ้นมาทดแทนใหม่' วิธีนี้มักถูกนำมาใช้งานกับสินทรัพย์ที่ไม่มีการซื้อขายเปลี่ยนมือในตลาดบ่อยนัก หรือทรัพย์สินเฉพาะทาง เช่น บ้านเดี่ยวสร้างเองบนที่ดินส่วนบุคคล โรงงานอุตสาหกรรม คลังสินค้า วัด โรงเรียน หรือสถานีบริการน้ำมัน

ในขั้นตอนการหาค่าที่ดินเปล่า นักประเมินจะไม่ได้ใช้ต้นทุนการซื้อที่ดินในอดีต แต่จะใช้วิธี 'เปรียบเทียบตลาด' (Market Comparison Approach) โดยดูว่าในปัจจุบันที่ดินเปล่าในทำเลใกล้เคียงกันที่คล้ายคลึงกัน มีการประกาศซื้อขายจริงหรือถูกประเมินโดยกรมธนารักษ์อยู่ที่เท่าใด เพื่อนำมาเป็นฐานตัวเลขราคาเฉลี่ยต่อตารางวา จากนั้นจึงนำมาคูณกับเนื้อที่ดินทั้งหมดตามโฉนดจริงเพื่อให้ได้มูลค่าที่ดินดิบ

ค่าเสื่อมราคาสิ่งปลูกสร้าง (Depreciation) ตามมาตรฐานของสมาคมผู้ประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย จะถูกวิเคราะห์จากความเสื่อมสภาพทางกายภาพ (Physical Deterioration) ตามอายุขัยการใช้งานของวัสดุ โดยทั่วไปอาคารประเภทโครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็ก (ค.ส.ล.) จะถูกประเมินให้อายุการใช้งานเศรษฐกิจอยู่ที่ประมาณ 30-50 ปี ทำให้อัตราเสื่อมราคาวิ่งอยู่ที่ราวๆ 2% ถึง 3% ต่อปี ส่วนอาคารกึ่งไม้กึ่งปูนอาจจะคิดค่าเสื่อมสูงถึง 3-5% ต่อปี อย่างไรก็ตาม มูลค่าซากที่เหลือมักจะไม่ลดลงต่ำไปกว่า 10% ของมูลค่าก่อสร้างใหม่ทั้งหมด แม้อาคารจะมีอายุเกิน 50 ปีแล้วก็ตาม

สาเหตุสำคัญที่วิธีต้นทุนไม่ตรงกับราคาตลาดในย่านธุรกิจสำคัญ (CBD) เป็นเพราะ 'ค่าความต้องการและทำเล' (Locational Obsolescence) ย่านเมืองหลวงที่มีความเจริญหนาแน่นสูง มูลค่าของอสังหาริมทรัพย์จะพุ่งเกินกว่าต้นทุนวัสดุและที่ดินเปล่าไปมากเนื่องจากความสะดวกสบายและการเข้าถึงกลุ่มลูกค้า ดังนั้น หากนำวิธีต้นทุนไปประเมินตึกเก่าในย่านสยามสแควร์ มูลค่าที่คำนวณได้อาจจะต่ำกว่าราคาซื้อขายในตลาดจริงไปหลายเท่าตัว เพราะที่นั่นผู้ซื้อยินดีจ่ายตามกระแสรายได้ที่จะเกิดขึ้น (Income Approach) หรือจ่ายตามดีมานด์การประมูลแข่งกันในตลาด