การร้าวแยกตัวเกิดจากดินทรุดตัวไม่เท่ากัน (Differential Settlement) ระหว่างโครงสร้างบ้านเดิมซึ่งมักจะตอกเสาเข็มลึกถึงชั้นดินแข็ง (ประมาณ 18-21 เมตร) กับส่วนต่อเติมใหม่ที่หากช่างตอกเพียงเสาเข็มสั้น 6 เมตร หรือไม่ใส่เสาเข็มเลย ส่วนใหม่จะทรุดลงอย่างรวดเร็ว (ดินกทม. ทรุดเฉลี่ย 1-2 ซม. ต่อปี) วิธีป้องกันคือ: 1) ใช้เสาเข็มไมโครไพล์กดลึกเท่าตัวบ้านเดิม 2) หากจำเป็นต้องใช้เข็มสั้น ต้องตัดข้อต่อโครงสร้างระหว่างตัวบ้านเดิมและส่วนต่อเติมออกจากกันเด็ดขาด (Joint) โดยอุดด้วยวัสดุประเภทยืดหยุ่น เช่น PU Sealant ห้ามฝากคานเชื่อมระหว่างสองส่วนร่วมกัน

เสาเข็มไมโครไพล์มีลักษณะเป็นท่อนสั้นนำมาเชื่อมต่อกันขณะตอก สามารถใช้เครื่องจักรขนาดเล็กหรือปั้นจั่นขนาดพกพาขับเคลื่อนเข้ามาทำในพื้นที่จำกัดได้ เช่น บริเวณซอกแคบหลังบ้าน โดยไม่ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนรบกวนบ้านข้างเคียงจนกำแพงพังเสียหาย และสามารถตอกลงไปลึกจนสุดที่ชั้นทรายเหนียว (ชั้นเดียวกับฐานรากหลักของบ้านเดี่ยว) ทำให้โครงสร้างต่อเติมใหม่ไม่มีทางทรุดตัวเร็วเหมือนดินรอบนอก

พระราชบัญญัติควบคุมอาคาร พ.ศ. 2522 กำหนดให้การก่อสร้างต่อเติมมีกฎระยะถอยร่นที่ชัดเจน: 1) ผนังที่มีหน้าต่างหรือช่องแสงใดๆ ต้องห่างจากแนวเขตที่ดินบ้านข้างเคียงไม่น้อยกว่า 2 เมตร 2) ผนังทึบต้องห่างจากแนวเขตไม่น้อยกว่า 50 ซม. (แต่สามารถชิดเขตได้หากมีหนังสือยินยอมเป็นลายลักษณ์อักษรจากเพื่อนบ้าน) 3) ต้องมีสัดส่วนพื้นที่ว่างสีเขียวไม่ต่ำกว่าเกณฑ์ของเทศบาลกำหนด เพื่อความปลอดภัยจากการลุกลามของอัคคีภัย

โครงสร้างระบบ Slab-on-ground หรือเทพื้นคอนกรีตวางตรงกับแผ่นดินรอบตัวบ้านโดยไม่มีเสาเข็มรองรับแรงดึงใดๆ เหมาะสำหรับการทำพื้นลานภายนอกที่จอดรถลานปูกลางแจ้ง หรือระเบียงนั่งเล่นน้ำหนักเบาที่ไม่มีหลังคาเชื่อมยึดกับผนังบ้าน การใช้โครงสร้างนี้สำหรับงานครัวทึบมุงหลังคาหนาเป็นอันตรายอย่างยิ่ง เพราะน้ำหนักตัวผนังจะทำให้แผ่นพื้นเอียงทรุดดึงเอากำแพงหลักทรุดแตกร้าวอย่างรุนแรง