ภายใต้พระราชบัญญัติโรงแรม พ.ศ. 2547 การปล่อยเช่าสถานที่พักอาศัยรายวันที่มีระยะเวลาเช่าน้อยกว่า 30 วัน ถือว่าเข้าข่ายธุรกิจโรงแรม ซึ่งกฎหมายกำหนดให้ผู้ที่จะให้บริการต้องมีใบอนุญาตประกอบธุรกิจโรงแรม อย่างไรก็ดี ตามกฎกระทรวงฉบับใหม่ สถานที่พักอาศัยที่มีห้องพักรวมกันไม่เกิน 4 ห้อง และรองรับผู้เข้าพักได้รวมกันไม่เกิน 20 คน ซึ่งจดทะเบียนเป็น 'สถานที่พักที่ไม่เป็นโรงแรม' (Homestay/ที่พักสัมผัสวัฒนธรรม) จะได้รับการยกเว้นจากการขอใบอนุญาตโรงแรม แต่สำหรับผู้ปล่อยเช่าห้องชุดคอนโดมิเนียม ศาลฎีกาเคยมีคำพิพากษาว่าไม่สามารถปล่อยเช่ารายวันได้หากขัดต่อกฎระเบียบของนิติบุคคลอาคารชุดนั้นๆ เนื่องจากรบกวนความเป็นอยู่ของเจ้าของร่วมคนอื่นๆ

ค่าทำความสะอาด (Cleaning Fee) เป็นหนึ่งในเครื่องมือทางการตลาดที่สามารถช่วยควบคุมพฤติกรรมผู้เข้าพักได้ ค่าธรรมเนียมนี้ควรคิดคำนวณตามต้นทุนจริงในการว่าจ้างแม่บ้านหรือค่าทำความสะอาดด้วยตนเอง (รวมค่าซักผ้าปูที่นอน) ข้อดีของการแยกค่าทำความสะอาดออกจากค่าห้องพักคือ จะช่วยจูงใจให้ผู้เช่าเลือกจองพักระยะยาวหลายๆ คืนมากขึ้น เนื่องจากเมื่อหารเฉลี่ยค่าทำความสะอาดเป็นรายคืนแล้ว ค่าบริการทั้งหมดต่อคืนจะถูกลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับการจองเพียงคืนเดียว

กลยุทธ์หลักในการดึงดูดผู้เช่าช่วงมรสุมหรือช่วงนอกเทศกาลคือ 1) การตั้งค่าราคาแบบยืดหยุ่น (Dynamic Pricing) ซึ่งจะปรับค่าห้องลดลงโดยอัตโนมัติเพื่อให้ได้ความสามารถในการแข่งขัน 2) การกำหนดระยะเวลาขั้นต่ำในการเข้าพักเพิ่มขึ้นเป็น 3-5 คืน เพื่อแลกกับส่วนลดพิเศษ 3) การปรับเปลี่ยนหัวเรื่องและคำอธิบายให้น่าสนใจดึงดูดกลุ่มนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาทำงานระยะไกล (Digital Nomads) ซึ่งไม่เน้นท่องเที่ยวชายหาดแต่เน้นการใช้อินเทอร์เน็ตที่เสถียรและบรรยากาศห้องพักที่เหมาะกับการทำงาน

เนื่องจากผู้เข้าพักที่ท่องเที่ยวหรือมาพักผ่อนมักจะเปิดเครื่องปรับอากาศทิ้งไว้ตลอดทั้งวันและปรับอุณหภูมิค่อนข้างต่ำ จากสถิติพบว่า อัตราการใช้ไฟฟ้าในห้องเช่ารายวันรายเที่ยวจะสูงกว่าปริมาณการใช้งานของคนไทยทั่วไปที่อยู่เองถึง 40% ถึง 70% ในช่วงฤดูร้อน นักลงทุนอสังหาฯ จึงแนะนำให้เลือกใช้เครื่องปรับอากาศประหยัดไฟเบอร์ 5 ระดับอินเวอร์เตอร์ (Inverter) รุ่นท็อป และติดตั้งระบบควบคุมไฟฟ้าในห้องโดยใช้คีย์การ์ด (Keycard Power Switch) หรือเครื่องเซนเซอร์ปิดแอร์อัตโนมัติเมื่อตรวจไม่พบความเคลื่อนไหวในห้องพัก